Grimlach 75 Naar Wijk bij Duurstede, van de regen in de drup

Ik wil graag reageren op het voorgaande artikel.

Met betrekking op dhr. Buijtelaar: Zijn wijze van opstappen en het tijdelijk waarnemen in Wijk zegt meer over hem dan over de mopperaars en bevestigt enkel de wijze van beleving van zijn persoonlijk zelfbeeld en de rest is daaraan ondergeschikt.

Als "mopperaar" op het coalitiebeleid van de afgelopen 10 jaar ligt het gebrek aan een democratisch gevoerd beleid ten grondslag.
Democratische kiezers hopen m.i. op een bestuur welke een coalitie gaan vormen , uiteraard met meerderheid van zetels in de Gemeenteraad, dat men zich fatsoenlijk en met respect samenwerkt met de oppositie en betrokken inwoners /stichtingen/werkgroepen/lokale partijen etc.
Dat de Gemeenteraad, opdrachtgever, door de uitvoerders B/W, optimaal en eerlijk over de gang van zaken in de uitvoering wordt ingelicht.
Dit niet alleen bij positieve maar ook bij negatieve zaken.

Dit is ook de reden dat een dubbele functie van de Burgemeester als voorzitter opdrachtgever Gemeenteraad en voorzitter van de uitvoerders , Wethouders, vanuit de democratische gedachte, niet aanvaardbaar is. Belangenverstrengeling ligt altijd op de loer. Hetzij bewust of onbewust. Dit heeft niets te maken met vertrouwen in iemand hebben.
Deze wijze van besturen goed te praten is volgens mij een doe-alibi creëren. Iets goed praten wat op dat moment het beste uitkomt. In dit geval coalitiebelang en niet algemeen belang.

Bestuurders woonachtig buiten de stad heeft één groot nadeel.
Men weet totaal niet, door persoonlijke ervaringen, wat er leeft in de stad.
Vooraf geplande bezoeken zijn vaak 1 groot toneelspel met vooraf vastgelegde regels.
Zakelijke/persoonlijke aspecten zijn belangrijker dan menselijke overwegingen.
Dit is niet alleen een Amersfoorts probleem maar ook landelijk ziet men deze wijze van besturen.
Besluiten en beslissingen nemen zonder de verantwoordelijkheid te nemen omtrent de gevolgen voor betrokkenen.

Suggestie: Spontane bezoeken zijn uiteraard minder formeel. De mensen voelen zich vaak vrijer. Dit uiteraard of de betrokken bestuurder, echt open staat voor zo een bezoek en zich oprecht betrokken voelt. Geen toneelspel opvoert maar zich niet alleen als bestuurder maar zich ook als mens/persoon betrokken voelt.
Zulke bezoeken vergroten m.i. niet alleen de bekendheid van de betrokken bestuurder maar vergroot zeker begrip bij de mensen indien men hen maar serieus neemt.

De Gemeenteraad dient een controlerende functie te hebben op de uitvoering.
Door de wijze waarop de coalitie- fractie discipline de afgelopen jaren is ingevoerd en spijkerhard wordt uitgevoerd is de Gemeenteraad verworden tot een totaal verlamd democratisch instrument.
De persoonlijke inbreng van een raadslid is aan het bovenstaande ondergeschikt gemaakt.
Indien een motie of voorstel van ondergeschikt belang is voor de coalitie krijgt men de kruimels. Rijdt men een wethouder naar zijn idee, juist of onjuist, in de wielen komt de motie of voorstel nog geeneens op de agenda. In de wandelgangen wordt indiener eenvoudig medegedeeld haalt het toch niet. Zinloos.

Als men de laatste jaren zo respectloos is behandeld kan men tegenwind verwachten en zeker vanuit de emotie bepaalde kreten naar zijn/haar hoofd krijgen.
Is dit goed te praten? Zeker niet, maar wel begrijpelijk als men doorgaat op de huidige wijze en zich niet afvraagt: “Waar komt dit gedrag vandaan? Waar heb ik dit aan verdiend?"
Hierbij een ongevraagd advies: Wees ook eens kritisch op je eigen gedrag, verbaal en non- verbaal.
Vraag jezelf regelmatig af: Heb ik betrokkenen serieus genomen of heb ik ze autoritair
of subtiel afgepoeierd.
Het gaat hierbij niet om gelijk te krijgen maar om op een integere wijze van besturen.
Ook een Bestuurder op elk niveau leert m.i. nog elke dag.
Is men van mening dat men alles beter weet is men m.i. nog dommer dan de domste mens en niet geschikt om een goede en betrokken bestuurder te zijn.

Uitholling, direct of indirect, van de Democratie begint m.i. bij politici op de wijze hoe zij politiek bedrijven en partij en eigen belang boven het algemeen belang stellen.

“Mopperaars” willen hen weer terugbrengen naar de beoogde democratische waarden.
Uit de zelf gecreëerde “ivoren toren” halen en zich weer verbonden laten voelen met de mensen die hen gekozen hebben om voor ze te werken. Tevens worden zij voor dit werk goed betaald en dus wordt terecht verwacht zij kwaliteit leveren.

Tot slot: Mijnheer Kalman, Een ieder mag uiteraard zijn eigen mening hebben en deze kenbaar maken. Uiteraard binnen de afgesproken grenzen.
Mensen willen duidelijkheid en geen rookgordijn.
Anders ontstaat er een beeldvorming die door betrokkene zelf wordt opgeroepen maar mogelijk niet overeenkomt met de werkelijkheid.
Niet verschuilen maar gewoon zeggen hoe men ergens instaat.
Klinkt mooi maar soms ook heel moeilijk om hier consequent mee om te gaan.

In deze 'Grimlach' gaat de schrijver in op de omgangsvormen in de politiek en wordt de vraag gesteld of bestuurders door deze omgangsvormen nog wel kunnen werken in de plaats ze ook wonen. De suggestie wordt gewekt dat ‘mopperaars’ mede verantwoordelijk zijn voor een toename van wethouders van buiten en dat bestuurders van buiten minder betrokkenheid zouden hebben waarmee de democratie verder wordt uitgehold.
Over mij wordt gesteld dat ik door tijdelijke waarneming in Wijk bij Duurstede van de regen in de drup ben geraakt aangezien men zich daar in een heuse bestuurscrisis bevindt.

Graag wil ik dat laatste direct ontkrachten. Het aangekondigde vertrek van wethouder Marchal in Wijk betekent niet dat daar een bestuurscrisis is ontstaan. Het opstappen is uiteraard wel een aderlating voor het lokale bestuur, zeker bij iemand met zoveel ervaring, kennis en kunde. Zijn partij zal naar verwachting op korte termijn een andere kandidaat-bestuurder naar voren schuiven waarmee het college weer compleet zal zijn. Een personele wisseling dus en geen crisis.

Over de omgangsvormen kan zonder twijfel wel worden gesteld dat deze in de loop van de tijd zijn verruwd. De social media kennen geen drempels om snel de mening te ventileren met een zekere ongeremdheid tot gevolg. Daarnaast zorgen de algoritmes van de social media voor een eigen bubble met berichten waarin je bevestigd krijgt wat je al wist. Afwijkende standpunten of feiten worden niet of minder getoond, waardoor deze sneller als onwaar worden gezien (‘nepnieuws’) met verscherping van tegenstellingen tot gevolg. Een stevige post of tweet is dan zo gegeven. Indien de traditionele media deze ontstane twist weer als ‘nieuws’ oppikken met ‘clickbait’-achtige kopregels, wordt de verharding commercieel gebruikt en hiermee verder versterkt.

De hierdoor ontstane bejegening wordt er niet beter door. Dat geldt niet alleen richting bestuurders, ook vertegenwoordigers van de pers, presentatoren en vele anderen met enige publiekelijke bekendheid worden op het digitale platform met regelmaat voor zaken uitgemaakt die men in het directe contact fatsoenshalve achterwege laat.

De ene persoon heeft hier meer hinder van dan de andere. De verruwde bejegening zal sommigen afhouden van de keuze om zich voor het publieke domein in te zetten. Het gevolg zal zijn dat goede kandidaat-raadsleden of -bestuurders voortijdig zullen afhaken. Ze hebben geen zin om afgefakkeld te worden terwijl men zich inzet voor een betere samenleving. Of dat een wenselijke ontwikkeling is, mag die samenleving zich afvragen. Zonder rekenschap te hoeven afleggen en alle belangen te moeten af te wegen bij de besluiten die je neemt, is roepen vanaf de zijlijn altijd makkelijker.

Voor mij geldt dat kritiek op de inhoud altijd kan en mag, ook op het proces. Indien de kritiek zich richt op de persoon, zie ik dat als een zwaktebod: kennelijk zijn alle andere argumenten op. Persoonlijk raak ik niet ‘van de leg’ door de vaste groep van mensen die mij stevig bejegenen. De drijfveer daarachter is 9 van de 10 keer dat men het in de kern niet eens is met een democratisch genomen besluit. Uiteraard mag je dat vinden, maar het doet niets af aan het besluit dat dan uitgevoerd dient te worden.

Het veel en hard roepen dat je het genomen besluit niet tot uitvoering wil laten komen, geschiedt in de meeste gevallen digitaal. In de 11 jaar als wethouder ben ik in de stad, langs het veld of in de supermarkt zelden bejegend op de manier die digitaal wel voorkomt. Werken en wonen in dezelfde gemeente gaat in de werkelijke wereld dus prima. De digitale wereld is echter plaats-onafhankelijk: de bejegening blijft wat die is, ongeacht of je werkt waar je ook woont. Dat de ‘mopperaars’ zouden zorgen voor minder lokale en meer bestuurders van buiten, is mijns inziens dus onjuist: de digitale roeptoeter is niet plaatsgebonden. Uiteindelijk maken partijen en kandidaten bij benoemingen hun eigen afwegingen.

Dan het punt van de betrokkenheid. De suggestie wordt gewekt dat als je niet in dezelfde gemeente woont waar je ook werkt, er minder betrokkenheid is (‘want in 1978 kon je ze in het weekend in de stad of in het theater of langs de sportvelden tegenkomen’). Ik geloof niet dat dit woon-werkplaats beginsel nu leidend is in de betrokkenheid die bestuurders hebben. Het helpt om de stad te leren kennen maar met een bovengemiddelde werkweek waarin veel contacten in de stad worden gelegd, komt die kennis vanzelf. Ook voor mensen die buiten de gemeente wonen – ook zij zijn in de stad te vinden en aanspreekbaar voor iedere inwoner. Betrokkenheid heeft niet zo veel met woonplaats van doen, wel met interesse en inzet.

De zin ‘dan maar naar Wijk bij Duurstede’ is nogal uit de hoogte. Mijn vertrek als wethouder in Amersfoort heeft niets te maken met de ‘vaste groep fanatieke reaguurders’, zoals wordt gesuggereerd. Daarin is hun invloed nihil. Er lagen andere redenen aan ten grondslag, zoals ik heb aangegeven in mijn afscheidsbrief. Kort na mijn vertrek werd ik gevraagd voor Wijk bij Duurstede. Na een aantal warme kennismakingsgesprekken is de stap gezet om daar aan de slag te gaan. En dat doe ik met groot plezier en met 100% inzet.

Tenslotte: de afgelopen 11 jaar heb ik richting de raad altijd verantwoording afgelegd, op ieder onderdeel van de portefeuilles die ik heb gehad. Dat hoort ook in de actieve politiek: als bestuurder richting de raad. De keuze om als bestuurder te stoppen is een persoonlijke keuze geweest, ook de wijze waarop dit gebeurt en wanneer. Daar past een toelichting bij, geen verantwoording. Per brief heb ik mijn beweegredenen gegeven.