Amersfoorters, gaat allen onverwijld naar Wassenaar!
Naar off all places Wassenaar?
Ja, naar Wassenaar. Naar Museum Voorlinden. Vóór 10 maart!
Op die dag loopt namelijk de overzichtstentoonstelling af van Armando. In zes zalen is het werk van deze vorig jaar overleden geweldenaar te zien, en op banken met uitzicht op de tuinen van Piet Oudolf is Armando’s muziek te beluisteren, en zijn poëzie. Voor de ingang van Voorlinden staat zijn bronzen beeld Gestalt uit 2001.
Verwacht van mij op deze plek geen recensie, want ik ben niet deskundig op het terrein van beeldende kunst, maar ik zie genoeg kunst om, als leek, te kunnen zeggen dat deze tentoonstelling van uitzonderlijk hoog niveau is. Armando kennen we vooral van zijn zwarte werk - ook in Wassenaar ruim vertegenwoordigd - maar er zijn ook veel kleurige schilderijen te zien, verrassend veel zelfs. En zijn viool is tentoongesteld, en zijn bokshandschoenen en ook de handschoenen die hij droeg bij het boetseren van verf op zijn doeken. Ontroerend.
Het was er heel druk op de zondagmiddag in februari dat ik er was. Waar je normaal een mooie expositie blij verlaat, liet ik Voorlinden met een bitter gevoel van spijt en schaamte achter. Deze tentoonstelling hoort niet in dit schitterende museum in dit prachtige landschap thuis, maar in Armando’s eigen stad, in Amersfoort, in ons Amersfoort. Hier heeft Armando zijn jeugd doorgebracht; hier, in het schuldige landschap rondom een concentratiekamp, heeft hij de inspiratie opgedaan die hem levenslang gedreven heeft deze kunst te maken.
Wij Amersfoorters, die in de Elleboogkerk een Armandomuseum herbergden en die het recht van eeuwigdurende bruikleen verworven hadden van Armando’s privécollectie (geschatte waarde: 22 miljoen), wij Amersfoorters schopten hem de stad uit toen er op cultuur bezuinigd moest worden. Wij verbanden hem naar een buitenhuis aan de Kromme Rijn tussen Utrecht en Bunnik en we waren zo blij dat hij met zijn confronterende kunst oprotte uit onze stad dat we niet alleen het recht op bruikleen verkwanselden, maar er ook nog eens een miljoen cash bijdeden.
In Kanniewaarzijn stonden we deze week met ons Armandobeleid als stad voor… eh.. laat ik maar voor.. paal…schrijven. Minstens 2,6 miljoen aan gemeenschapsgeld verkwist. In het gemeentehuis stond op moment van die uitzending gemeenteraadslid Ben Stoelinga voor…eh…schut, omdat hij geen meerderheid kreeg voor een kritisch zelfonderzoek van de gemeenteraad naar wat er financieel allemaal mis was gegaan.
Ik zelf ben daar niet zo rouwig om. Dat soort onderzoeken leveren zelden echte nieuwe inzichten op. We incasseren als stad de schade en gaan over tot de orde van de dag. Wie heeft het er ooit nog over dat we nog zeker twintig jaar drie ton per jaar moeten betalen voor de ruimte in het pand van RCE aan het Smallepad waarin KAdE gevestigd was voordat het naar het Eemhuis moest verhuizen om de plek van het poppodium te vullen. Drie ton per jaar. Ik heb net het belachelijk hoge aanslagbiljet van de gemeente Amersfoort voor 2019 ontvangen. Met die rib uit mijn lijf betaal ik 0,08% van wat de gemeente jaarlijks uitgeeft aan deze leegstand.
Nee, laat dat financiële onderzoek maar zitten. Wat veel interessanter is, is een psychologisch onderzoek. De stad zou op de bank moeten plaatsnemen bij een klassieke psychotherapeut, en die zou er achter moeten zien te komen waarom Amersfoort zo nodig van Armando afwilde. Zo’n onderzoek zou Amersfoort echt dwingen diep in zijn eigen ziel te kijken.
Dat zou pas interessant materiaal opleveren.
- Het is het zelfde sentiment als ten tijde van dat leuke boekje over het "debacle" Kunsthal KAdE. De kunst wordt weer eens door de politiek van achteren genomen. Alles wordt op een hoop gegooid: wat Stoelinga e.c. onder cultuur verstaan is niet hetzelfde als wat een gemiddelde bezoeker van KAdE er onder verstaat.
Nu heeft Buijtelaar het alweer over een museum om de collectie uit het depot te exposeren. (het ligt daar toch dus kunnen we er mooi gebruik van maken) Dus het volgende debacle dient zich alweer aan. Amersfoort verdient veel beter.door Ruud om 9-02-19, 14:06
-
Interessante invalshoek: waarom wilde Amersfoort van Armando af? De schrijver bedoelt uiteraard niet de inwoners van Amersfoort, maar het toenmalige college van BPA, VVD, D66, GroenLinks en CDA dat in 2010 eenzijdig een convenant uit 1998 van de gemeente Amersfoort met Armando en zijn vroegere echtgenote Tony de Meijere verbrak.
Er zijn volop suggesties te geven als antwoord op de vraag waarom Amersfoort van Armando... Lees meer...door George Knight om 11-02-19, 15:29
- Ja, Kortzichtig en bijziend. Ik zou willen toevoegen: incidentenpolitiek.
Dat moet ik een beetje aankleden: Zoals in mijn reactie op artikel Joke Sickmann heb gememoreerd wordt er onvoldoende nagedacht over hoe we de verworvenheden van onze stad duurzaam kunnen ondersteunen en uitbuiten. Dat is toch zonde voor een stad met ambities. Kritisch in de spiegel kijken en daarvan leren is helaas geen sterk punt van onze gemeente. jammer toch!!!door H,j, Gerlings om 20-08-21, 13:35
Er zijn volop suggesties te geven als antwoord op de vraag waarom Amersfoort van Armando afwilde. Naar mijn idee valt de kern van de besluitvorming over de onvrijwillige en ongelukkige verhuizing van het Armando Museum naar het landhuis Oud-Amelisweerd in Bunnik samen te vatten met het begrip ‘kortzichtigheid’. Met het accent op de noties ‘beperktheid’ en ‘bijziendheid’.
Als dat het idee geeft dat die besluitvorming op een centrale plek vol afwegingen plaatsvond, dan is dat het misverstand. De besluitvorming was gefragmenteerd en decentraal. En werkte ook nog eens grotendeels van onderop en van opzij. De besluitvorming valt voor te stellen als brokstukjes die in elkaar gepast werden zonder dat enige bestuurder ooit een omvattend beeld van het besluit had. Achteraf kan beredeneerd wordt dat het wegsturen van Armando zowel Amersfoort als de bestuurders die het besluit namen ‘overkwam’. Ze beseften niet echt wat ze deden. Het was niet zozeer dat ze van Armando afwilden, ze wilden door een besluit eerder een suggestie van eenheid geven.
De reconstructie van de besluitvorming uit 2010 over de verhuizing van en verbanning uit Amersfoort van het Armando Museum maakt duidelijk dat het een complex proces was waarbij niemand de regie had en waarin vele betrokkenen zonder mandaat zich brutaal naar voren drongen. Want Kees Spaan of Robbert Roos van KAdE die geen politieke verantwoordelijkheid hadden uitten zich toentertijd in de publiciteit negatief jegens het Armando Museum. Dat hielp er mede aan mee om een voldongen feit te creëren dat cultuurwethouder Barendregt omarmde zonder dat zij betrapt kon worden op een integrale visie op de museumproblematiek van Amersfoort. Het is dan ook de vraag of het feit dat zij niet met de kaasschaaf, maar wel met de botte bijl in de weer ging haar eigen keuze was of het eerder een keuze was die haar werd aangereikt.
Deze ‘Amersfoortse’ wijze van opereren waarin mensen langs de zijlijn de hoofdrol opeisen (en krijgen) zette zich met kwalijke gevolgen voort naar Utrecht toen de toenmalige directrice van het Armando Museum zich zonder enig mandaat mengde in een lopend politiek proces dat daardoor vervuild werd en niet evenwichtig kon worden afgewikkeld.
Het is er uiteraard nog ingewikkelder op omdat ook de gemeenten Utrecht en Bunnik en de provincie Utrecht bij de verhuizing van het Armando Museum uit Amersfoort betrokken waren. Evenmin als Amersfoort had de verantwoordelijke wethouder van de gemeente Utrecht een integrale, omvattende kijk op deze kwestie. In dit geval op de bestemming van landhuis Oud-Amelisweerd. Na een ingrijpende en succesvolle restauratie van casco en interieur onder beheer van het Centraal Museum brak eindelijk het moment aan om een passende exploitant te zoeken, toen zich ineens het Armando Museum aankondigde dat door het toenmalige Amersfoortse college de stadsgrenzen van Amersfoort was overgejaagd. Het Armando Museum kaapte deze bestemming weg, en maakte zich daarmee van slachtoffer ook tot dader.
De psychologie van deze hele episode van besluitvorming over het Armando Museum kan verduidelijkt worden door te verwijzen naar de beschrijving van het spiegelstadium van Jacques Lacan dat volgens hem essentieel is voor de ontwikkeling van jonge kinderen. Het Psychoanalytisch Woordenboek zegt dat als volgt: 'Lacan benadrukt de noodzakelijke aanwezigheid van de Ander opdat het subject zich kan spiegelen en erkend weten'. Een reflectie, ofwel zelfbezinning is dan een voorwaarde om tot eenheid te komen. Welnu, in Amersfoort was die spiegel zo gefragmenteerd en vervormd dat de bezinning, de overdenking nooit kon plaatsvinden. De Amersfoortse politiek vindt zich tot op de dag van vandaag nog steeds niet erkend.
https://www.psychoanalytischwoordenboek.nl/lemmas/spiegelstadium/